Spookwandeling door Amsterdam
  • Alleen de beste stadswandelingen en fiets tours zijn te vinden op toursenstadswandelingen.nl. Ons team heeft deze routes al vele malen beproefd, en willen hun kennis graag met u delen.
  • Afstand:
    2.3 km
  • Gemiddelde tijdsduur:
    uur
  • spookwandeling de damspookwandelin2spookwandeling el diablospookwandeling de brandstapelspookwandeling de schreierstorenspookwandeling begijnenhof 2spookwandeling begijnenhof 1
    We beginnen deze Spookwandeling door Amsterdam op de Dam. De Dam was vroeger niet alleen het centrale plein van de stad, maar tevens de plek waar de criminelen werden berecht en de straffen werden uitgevoerd. Dit ondervond ook de dienstmeid Meyns Cornelis van Purmerend.
    Al sinds de Middeleeuwen is de Dam de plaats voor rechtspraak en straf. Zo werd hier op 27 november 1555 de dienstmeid Meyns Cornelis van Purmerend tot as verbrand op de brandstapel. De mensen hadden altijd al geweten dat ze niet goed in haar hoofd was en de Amsterdammers meden deze vreemde vrouw, die door kwade geesten leek te zijn bezeten. Maar uiteindelijk deden er zoveel vreemde verhalen over Meyns de ronde dat de stedelijke autoriteiten haar wel moesten arresteren, op verdenking "quaade saaken". Toen bleek dat ze werkelijk een medeplichtige van de Satan was. Ze had het zelf bekend aan de schout. Op de pijnbank weliswaar, onder hevige folteringen, maar toch.
    Haar verhaal was verbijsterend: twintig jaren lang had ze geheuld met andere heksen die haar 's nachts kwamen bezoeken in de gedaante van katten. Samen hadden ze vele toverijen bedreven. Ook had ze enige tijd samengewoond met haar meester, de duivel zelve in de gedaante van een jonge Spaanse edelman. Meyns mocht hem echter nooit bij zijn ware titel aanspreken maar moest hem in plaats daarvan "Roeltje" noemen. Ze had hem vervolgens in alles gehoorzaamd en zelfs in haar bed genomen hoewel ze daarbij vermeldde dat ze dat laatste met tegenzin deed omdat zijn lichaam ijskoud was.
    Samen met "Roeltje" was ze regelmatig op een bezemsteel door de schoorsteen gevlogen en hadden ze samen veel kwade dingen gedaan: zo hadden ze het vee dat buiten de muren graasde ziek gemaakt en de knecht van een Amsterdamse chirurgijn betoverd. Deze bekentenis bezegelde het lot van Meyns Cornelis van Purmerend; zij was de bruid van Satan en daarmee een heks. En heksen moesten branden....
    Gebouwd in 1487, als onderdeel van de Middeleeuwse stadsmuur, werd dit de plek waar eeuwenlang de vrouwen afscheid namen van hun zeemannen, en daarbij de nodige tranen schreiden van treurnis. Eeuwen van verdriet hebben zich derhalve genesteld in het gebouw zelf. En als gevolg spookt het er. 's Avonds laat, na sluitingstijd, dient men zich niet meer in de toren te wagen. Voetstappen over de houten vloer, open- en dichtslaande deuren, en geluiden van vechtende lieden op de eerste verdieping, terwijl daar niemand meer aanwezig is...
    De vroomste aller Begijnen was Cornelia Aarents. In de 17de eeuw was zij de leidster van deze Katholieke vrouwen die hier in religieuze gemeenschap samenwoonden. Op haar sterfbed bezwoer zij dat zij niet in de kerk op het hof begraven wilde worden, zoals de gewoonte was, aangezien dit godshuis door het Protestantse stadsbestuur aan de "goddeloze" Anglicaanse gemeenschap was overgedragen. Nee, Cornelia wenste vroom en bescheiden met kist en al in de goot te worden gelegd. Toch werd zij gewoon in de kerk begraven en haar ziel vond derhalve geen rust.
    Elke nacht tussen twaalf en een uur waarde haar geest over het begijnhof rond, huilend en klagend. De volgende ochtend trof men dan haar doodskist aan buiten de kerk in de goot. Het lichaam van Cornelia lag ongeschonden in de kist en op haar pantoffels zat verse modder en straatvuil... Uiteindelijk heeft ze haar zin gekregen en werd haar kist in de goot begraven. Haar geest heeft zich vervolgens nooit meer laten zien. Ter nagedachtenis wordt elk jaar op haar sterfdag, de 2de mei, haar graf met bloemen en een kruis van wit zand versierd.